Bandar sesak, tapi hati boleh tenang?

Bunyi selalu kena tuduh. Tapi yang betul-betul ubah rasa kita ialah bentuk bandar itu sendiri. Di pusat bandar yang padat, blok pendek, jalan sempit, kedai dan rumah bercampur rapat. Jarak jadi dekat sangat sampai berjalan kaki terasa macam cara hidup biasa. Kereta pula macam tetamu, bukan raja.

Pinggir bandar konon tenang, tapi selalu bagi tekanan halus. Blok panjang, kawasan satu guna, bangunan jarang-jarang. Bila jalan dibesarkan, orang makin bergantung pada kereta, perjalanan makin jauh, kereta makin banyak. Nak buat satu urusan kecil pun jadi siri lintasan jalan utama. Kaki lima terasa macam tepi lebuh raya kecil, walaupun rumah jauh-jauh dan dari ruang tamu bunyinya tak kuat.

Kawasan padat pula macam “tukar ruang peribadi dengan kemudahan awam yang menjadi”. Pengangkutan awam kerap, simpang banyak, jaringan jalan ketat. Kalau satu laluan tak kena, aku boleh ubah haluan tanpa fikir panjang, atau berhenti sekejap, atau naik trem. Bila kelajuan kereta dijaga rendah, rasa selamat terus naik. Yang mengejutkan, tenang itu lebih banyak datang bila kurang kejutan, bukan bila kurang manusia.

Loading...