Mengapa Kereta Direka untuk Remuk?

Bonet yang remuk boleh menandakan kejayaan ciri keselamatan, bukan sekadar kerosakan. Dalam perlanggaran, kereta perlu melepaskan tenaga kinetik, dan logam yang bengkok secara terkawal membantu proses tersebut. Matlamatnya bukan untuk menghasilkan kenderaan yang tidak boleh musnah, tetapi untuk mengekalkan ruang bagi penumpang.

Prinsip yang kelihatan bercanggah ialah bahagian hujung kereta dikorbankan untuk melindungi bahagian tengah. Zon remuk direka untuk berubah bentuk semasa kemalangan, lalu menukarkan sebahagian tenaga kinetik kepada perubahan bentuk dan haba. Dengan memanjangkan jarak dan masa hentian kenderaan, zon remuk dapat mengurangkan purata nyahpecutan dan daya yang dipindahkan kepada penumpang. Sebaliknya, ruang penumpang direka untuk menahan pencerobohan dan mengekalkan ruang untuk terus hidup. Kedua-dua ciri tidak menjamin keselamatan: kelajuan kemalangan, arah hentaman dan objek yang dilanggar turut mempengaruhi akibat perlanggaran.

Kabin yang kukuh sahaja tidak mencukupi. Penumpang terus bergerak sehingga diperlahankan oleh sistem penahan. Tali pinggang keledar menyebarkan daya ke bahagian badan yang lebih kuat dan membantu mengekalkan kedudukan penumpang untuk perlindungan beg udara. Beg udara memberikan kusyen tambahan, tetapi direka untuk berfungsi bersama tali pinggang, bukan menggantikan tali pinggang. Cabarannya ialah mengurus beberapa hentian serentak: kereta menghentam halangan, badan tertahan oleh sistem penahan, dan organ dalaman terus bergerak di dalam badan. Struktur yang direka dengan baik sekalipun tidak dapat menghapuskan daya perlanggaran yang teruk. Pada kereta yang rosak, logam yang berlipat merakam hentaman kuat, manakala ruang yang tidak terjejas menyampaikan sisi lain yang lebih tenang.

Loading...