Toronto ni bukan “mesra pendatang” saja

Tepi laut yang dulu orang buat tak nampak tu sebenarnya yang paling banyak kerja. Gudang barang, landasan kecil untuk tren, stor sejuk, semua tu membentuk rangka bandar yang kemas. Bila bandar mula membesar, tiba tiba senang pula nak sambung laluan kereta api bawah tanah, naikkan pangsapuri tinggi, dan tambah perkhidmatan sosial yang memang kena sentiasa bersedia untuk orang masuk.

Yang mengejutkan aku, Toronto layan kemasukan pendatang bukan macam kerja kebajikan. Ia lebih macam perancangan prasarana. Bila dasar negara buka ruang untuk pendatang mahir dan keluarga dari merata tempat, pihak bandar buat satu kitaran yang rapat antara zon guna tanah, pengangkutan awam, dan sekolah. Jadi satu satu kawasan boleh terima orang baru tanpa perkhidmatan runtuh, dan tanpa kawasan tertentu terkunci jadi “kampung” ikut kaum.

Yang nampak macam hidup harmoni tu, sebenarnya ditopang oleh urusan pejabat dan undang undang yang tak glamor. Perlindungan penyewa yang kuat, peraturan lesen profesion, dan tumpuan bandar pada perpustakaan awam, pusat komuniti, serta kelas bahasa, buat peluang lebih terbuka. Pada masa sama, undang undang anti diskriminasi bagi isyarat jelas: pelat dan pasport tak boleh padamkan hak asas.

Paling orang pandang ringan, duitlah yang tolak semua ni. Majikan nak pelanggan antarabangsa dan pengambilan pekerja yang mudah; universiti nak yuran pelajar luar; pemaju hartanah nak permintaan yang tak putus. Bila kepentingan ni pandai guna kepelbagaian sebagai kelebihan, kawasan dok yang dulu tak dipedulikan bertukar jadi bandar yang ramai penduduknya lahir di luar negara, dan lebih seratus empat puluh bahasa jadi bunyi latar yang biasa saja.

Loading...