Naik Bukit, Kepala Pun Lapang

Waktu subuh mengubah segalanya. Di laluan gunung, teduhan pokok menyejukkan udara, manakala tanah yang tidak rata memaksa setiap langkah diberi perhatian. Senaman tiba-tiba terasa seperti jalan keluar daripada gangguan kecil kehidupan dalam bangunan. Cerun itu bekerja dalam diam. Setiap tapak kaki melatih deria kedudukan tubuh, keseimbangan dan daya tahan, tanpa rasa kaku seperti rutin gim.

Sunyi itu lebih penting daripada yang disangka. Apabila bunyi trafik dan skrin makin jauh, sistem saraf boleh mula berehat, sekali gus mengurangkan beban tekanan yang terkumpul. Ini bukan sekadar rasa indah-indah. Aktiviti aerobik sederhana memang boleh menceriakan emosi, dan berada di bawah pokok membuatkan usaha mendaki terasa kurang membebankan. Rasa cemas tidak hilang begitu sahaja, tetapi perhatian akhirnya ada tempat untuk berpaut.

Masalahnya ialah akses. Laluan yang terlalu jauh, mahal atau tidak dijaga boleh menjadikan ruang hijau sebagai kemewahan, sedangkan kawasan hijau berdekatan membantu orang bergerak dengan lebih kerap. Laluan yang selamat membolehkan penduduk melegakan fikiran sambil melatih tubuh. Menjelang senja, rabung bukit cuma meminta satu perkara: teruskan melangkah.

Loading...